Het verhaal achter uw sieraad.

Het verhaal achter uw sieraad

Ik vind het bijzonder om uw verhaal te mogen lezen, dus voel u vrij om uw verdriet en prachtige herinneringen met mij te delen, zodat ik deze voor u kan verwerken in een uniek gedenksieraad.

    💖 𝐄𝐯𝐞𝐫𝐲 𝐩𝐢𝐞𝐜𝐞 𝐨𝐟 𝐣𝐞𝐰𝐞𝐥𝐥𝐞𝐫𝐲 𝐭𝐞𝐥𝐥𝐬 𝐚 𝐬𝐭𝐨𝐫𝐲 💖
 

Mocht u het fijn vinden, kan ik ook uw verhaal, samen met een foto van uw dierbare(n) en uw sieraad, op deze pagina en/of op de sociale media van Dierbaar Dichtbij plaatsen.

U kunt uw verhaal en foto(‘s) mailen naar info@dierbaardichtbij.nl.

 

Liefs Renée

Uw verhaal...

Sam ♥ Simone & Ernst

Sam was een fantastische lieve sociale hond. Berner Sennen. Sam was ook een zorgenkindje. Toen Sam en zijn 2 zusjes 9 dagen oud waren is hun moeder plots overleden. Dit bleek door een maagkanteling na de keizersnede. In de belangrijkste weken van zijn leven is Sam (en zijn zusjes) opgevoed door de fokster. De dingen die zijn moeder hem had moeten leren heeft hij helaas gemist. Met 9 weken mochten we Sam ophalen. Zelf naar de etensbak gaan om te eten als je honger hebt, kende hij niet. Is ons ook nooit gelukt om hem dit aan te leren. Toen Sam 1,5 was kreeg hij ineens een epileptische aanval. Dit kwam, achteraf, omdat hij niet ging eten als hij honger had. Suikerspiegel te laag en dan overgeven. Daarna kwam de aanval. Heb hem 2 jaar dwangmatig en met ritme tijden moeten voeren, omdat Sam helemaal niet meer wilde eten. Dit hield ik niet vol, dus toen hebben we er een boomer pup bij genomen. Teefje, Djazzy. En dat was de oplossing. Sam ging ineens weer eten en de epileptische aanvallen verdwenen. In de 3,5 jaar dat Sam samen is geweest met Djazzy, heeft Sam nog 1 keer een aanval gehad. Dit was hiervoor wekelijks. Samen spelen, slapen, eten, wandelen, Sam bloeide helemaal op. Tot afgelopen april.. Sam ging ineens mank lopen rechts achter. Dierenarts geweest, pijnstillers gehad, het ging iets beter. Lekker met z’n alle op vakantie geweest naar Texel, dat vond hij heerlijk. Lekker rennen op het strand. Ging de maanden erna steeds manker lopen. Foto’s gemaakt en we kregen de uitslag.. Kruisbandscheuring. Gelukkig, dat kunnen ze opereren. Afspraak gemaakt bij specialist en de dag van opereren werd Sam nog een keer goed nagekeken. En daar kwam het vreselijke bericht. Sam had geen kruisbandscheuring, maar een agressieve vorm van botkanker in zijn knie, met uitzaaiingen in zijn longen. Ik dacht dat ik door de grond zakte. Zijn levensverwachting, 3 maanden 😭😭 We moesten Sam in laten slapen werd er gezegd. We hebben nog 3 maanden mogen genieten van Sam. Ik kon hem niet laten inslapen. Hij bleef zo vrolijk en enthousiast tegen iedereen. Waarom? Waarom nou jij? Ik kan toch niet iemand laten komen thuis en dan zeggen, nu stop ik jouw hartje? 3 maanden in een rollercoaster geleefd, tot Sam zelf de touwtjes in zijn poten nam en na precies 3 maanden zelf besloot dat het klaar was. Sam is op 26 oktober zelf rustig ingeslapen in zijn vertrouwde omgeving met ons bij hem. Mis hem heel erg, maar het is beter voor Sam. Hij kon niet meer genezen. Sam mocht maar 7,5 jaar worden. Bijgevoegd een paar foto’s van Sam.

Groetjes Simone en Ernst

Babette ♥ Aya

Aya is als bijna 5 maanden oude pup bij mij gekomen uit Bulgarije, ze had toen al heel wat meegemaakt en had fysiek en mentaal nog heel wat te verwerken, het gastgezin daar heeft me verteld dat Aya “kleurrijk” betekent en dat ze haar zo genoemd hebben omdat ze zo’n kleurrijk en vrolijk karakter had, ze zeiden me dat ik de naam mocht veranderen maar heb het zo gelaten omdat hij werkelijk zo mooi paste bij wie ze was. Altijd vrolijk en vol gekke streken ❤️ We zijn bijna 13 jaar dag en nacht samen geweest, vorige week dinsdag, op dierendag nog wel, kreeg ze een beroerte, de dierenarts hoopte op herstel, maar ik zag gelijk aan haar dat de koek op was. Toch hebben we nog even afgewacht, maar de nacht is ze niet goed doorgekomen, de volgende ochtend was ze nog slechter…. Dus heb ik de dierenarts gevraagd haar in te slapen, ze had een drukke agenda dus kon pas om 17.00u bij ons zijn…. Aya en ik én de katjes hebben nog een mooie dag gehad, Aya en ik hebben nog samen in de tuin in het zonnetje gezeten, Aya heeft nog door “haar” tuin gelopen en al haar lievelings plekjes daar even bezocht, ik zag aan haar dat ze aan het afscheid nemen was…. Om half 5 wilde ze plots naar binnen, ze is daar op haar matje met deken en haar lievelings knuffel gaan liggen, ik heb de piano versie van de Feather theme van Forest Gump opgezet en zo hebben we met viertjes gewacht op de dierenarts…. Nog een laatste knuffel, nog een laatste keer neuzen en toen is ze rustig ingeslapen… Mijn beste vriendin, mijn steun en toeverlaat, mijn alles…. Dankbaar voor ons mooie samenzijn en onze groei samen al die jaren en ons mooie afscheid, tegelijk verdrietig omdat ze zo’n leegte achterlaat…. In mijn hart leeft ze voort ❤️✨

De foto van Aya is de laatste foto die ik van haar maakte, buiten in haar tuin in het zonnetje, wat ze het liefst deed, ze wilde nog zo graag en probeerde nog te waken en alert te zijn, in dat korte moment heb ik deze mooie foto van haar nog kunnen maken ❤️

Ik heb zelf geen social media meer, maar vind het een mooi idee dat ze op die manier op jouw pagina nog herdacht wordt ❤️✨

Lieve Renée, dankjewel voor je berichtje terug, ik ben heel blij dat jij haar sieraad voor mij gaat maken!

Lieve groetjes

Babette

Geranka ♥ Maussie

Beste Renée,

Afgelopen zaterdag 17-09-2022 heb ik in Raamsdonksveer op de markt een potje achter gelaten bij jou. Hierin zit het haar van mijn kat Maussie. Maussie is 15 jaar geworden en nu alweer 2 jaar geleden overleden. Ze was ziek en helaas was er niets meer aan te doen. Ze was mijn 1ste kat die ik bewust heb mee gemaakt. Ik heb haar gekregen van mijn oma en ze is er mijn hele jeugd geweest, je kunt best wel zeggen dat het mijn beste vriendin was en is. Een huisdier geeft je onvoorwaardelijke steun en oordeelt niet. Je kunt je misschien wel voorstellen hoe speciaal ze voor me is. Ik wilde altijd al ‘iets’ met haar haren doen maar ik wist niet precies wat, totdat ik jou op facebook tegen kwam. Ik vind de sieraden die je maakt erg mooi en wil er dan ook graag 1 met het haar van Maussie. Ik heb je site goed doorzocht en ik kwam toch op een armbandje uit. Ik hou van een simpel sieraad zonder teveel poespas. Wel vind ik het mooi als je haar haren er heel goed in ziet.

Ik heb gekozen voor een zwarte achtergrond, mede omdat de hoofdkleur van Maussie wit was ( ze is een lapjeskat, voornamelijk wit ). Ik denk dat je dan haar haar het beste ziet ( als je een ander advies hebt hoor ik dat ook graag 🙂 )

Met vriendelijke groet,
Geranka

Alexandra ♥ Hooris & Ferrarri

Hi Renée

Hierbij ‘t as van Hooris & Ferrarri.

Hooris is 15 geworden, waarvan de laatste 5 jaar met suikerziekte, waarvoor hij 2x per dag insuline gespoten kreeg. Hij was echt mijn lievelings kater. Hij zat altijd op mijn schoot. Doordat ik op ‘t moment van zijn dood (1ste kerstdag) in scheiding lag heeft hij nooit ‘t bijzondere plekje gekregen die hij verdiende.

Ferrarri is 18 geworden (een echte oude vent) en hij was een mooie kater, dat wist hij zelf al te goed. Hij had van die grote tijgerachtige poten. Hij kon spinnen & snurken als de beste (en luid). Hij was op zichzelf, maar we mochten elkaar graag. Zo trouw als een hond & zo zacht als een teddybeer.

Voor de traanhanger graag de donker oranje hars met as van beide katers, leef je creativiteit maar uit. Voor de 2 pandora kralen; in één Hooris & in de andere Ferrarri zijn as. Ook hierbij vertrouw ik op jouw creativiteit & ervaring.

Bij voorbaat dank, groetjes,

Alexandra

Hooris
Ferrari

Ingrid ♥ Chuento

Samen met mijn kinderen was ik op zaterdag 5 januari 2013 voor de eerste keer bij de Stichting Paardenopvang Achterhoek. Deze stichting vangt voornamelijk paarden op die op wat voor manier mishandeld en/of verwaarloosd zijn. Chuento was één van de paarden die daar stond. Hij sprak mij vanaf het eerste moment dat ik hem zag al heel erg aan. Hij had (toen al) last van melanomen en er zat er ook één bij zijn penis. Er waren twee opties: een operatie of laten inslapen. Voor een operatie had de stichting geen geld, dus toen ik dat hoorde heb ik gezegd dat ik alles op alles zou zetten om geld geregeld te krijgen! De operatie zou immers een kans van 90% van slagen hebben. En ja wel … ik heb het Dierennoodfonds van Stichting Dierenlot bereid gevonden om € 1.000,00 te doneren voor zijn operatie. En onze dierenarts wilde de operatie voor dat bedrag ook wel uitvoeren. Dus zo gezegd, zo gedaan .. Chuento werd geopereerd. Dit is inmiddels zo’n 9 jaar geleden; dankzij mij heeft hij die 9 jaar nog geleefd. Nog geen jaar later werd hij geadopteerd (wat ook best bijzonder was omdat hij zo getraumatiseerd was, dat we dat eigenlijk niet voor mogelijk hielden). Na een kleine 3 jaar kwam hij weer terug bij de stichting, omdat de eigenaren niet meer voor hem konden zorgen. Stiekem was ik blij dat hij weer terug was, want hij was toch wel heel speciaal voor mij. Ik kon bij hem mezelf zijn en hij begreep me; hij voelde als het niet goed met me ging of juist wel.

Helaas kwamen de melanomen terug en best wel heftig. De laatste jaren had hij er een groot melanoom bij zijn anus en verder zaten er over zijn hele lichaam diverse kleinere. Dit zorgde ervoor dat hij regelmatig moeite had met zijn ontlasting kwijtraken en dat hij het regelmatig kapot schuurde en daarna ging ontsteken. In het begin was dit allemaal nog wel te behandelen, maar op den duur werd het zo erg dat we op aanraden van de dierenarts hem toch hebben laten gaan. Dit was een moeilijke keuze omdat hij nog zo helder was in zijn hoofd. Maar lichamelijk zou hij hard achteruit gaan en dat wilde we hem niet aandoen.

Ik heb in die jaren dat ik bij de stichting ben zoveel steun aan Chuento gehad dat ik erbij wilde zijn wanneer hij de regenboog over ging. Zelf had ik dit nog nooit meegemaakt, maar ik wilde er voor hem zijn. Ik vond dat ik dit moest doen; ik kon hem niet alleen laten gaan (inmiddels rollen de tranen weer over mijn wangen). Ik ben de zondag voor de bewuste datum nog bij hem geweest en heb het toen nog lekker verwend (toen was ik nog redelijk relaxed). Op de dag zelf (donderdag 2 juni 2022) had ik vrij genomen van mijn werk en ben ik ‘s  ochtends vroeg naar de stichting gereden. Toen ik daar aan kwam, stonden de paarden al buiten en heb ik vanuit mijn auto zeker 10 minuten naar Chuento zitten kijken alvorens ik verder naar achteren reed en mijn auto parkeerde. Ik ben toen naar Chuento gelopen en heb hem geborsteld en gekroeld. Vervolgens ben ik bij hem (en de andere paarden) in de wei gaan zitten en heb alleen maar naar hem zitten kijken en alle momenten die wij samen hebben gehad kwamen in mijn gedachten voorbij. Ook heb ik nog veel foto’s van hem genomen. Ik ben bijna een uur bij hem in de wei geweest, totdat ik werd ‘weggejaagd’ door één van de andere paarden. Zo van “Je hebt nu lang genoeg afscheid genomen. Nu is het mijn beurt.”

Toen ik later die ochtend bezig was met het bijvullen van de waterbakken, kwam de voorzitter van de stichting (Gerrit) met Chuento en de dierenarts aanlopen. Ik ben gelijk gestopt en na heel even heel gespannen mezelf terug gebracht naar een vorm van rust. Ik moest wel uit mijn hoofd geraken, want anders zou Chuento dat aanvoelen en die spanning overnemen. Het belangrijkste was dat hij in alle rust kon gaan. Hij kreeg eerst een sedatie, waardoor hij heel suf werd en toen de tweede injectie en vlak voordat hij de regenboog overging keek hij mij nog heel doordringend aan. Dat moment vergeet ik nooit meer. Dit was zijn laatste grote ‘dank je wel’. Hij is in alle rust gegaan en ik heb nog een halfuur bij hem gezeten.

Ook heb een flinke pluk van zijn staart afgeknipt. Waarvan jij dus een klein deel krijgt toegestuurd (dit komt z.s.m. per post) en de rest verwerk ik in een 3D-fotolijst. Zijn (door mij gemaakt) naambordje heb ik ook meegekregen. Chuento zit voor altijd in hart en krijgt een speciaal plekje bij mij thuis en om mijn nek.

Bijgaand een aantal foto’s van Chuento

Chuento is trouwens ruim 24 jaar mogen worden en toen hij een jaar of 13 was is hij bij de stichting terecht gekomen.

 

Groetjes,

Ingrid Winkel

Annemarie ♥ Dito

Dit is Dito, ze heeft bij ons 10 jaar mogen worden. We wisten niet precies hoe oud ze was toen we haar kregen, maar ongeveer 1. We waren eigenaar nummer 5, haar chip gewist.
Ze was opgevangen door een asiel voor ‘moeilijke’ honden omdat ze doof was. Ze was niet goed gesocialiseerd dus moeilijk met andere honden maar met onze Tiësto (hij leeft al een poos niet meer) uiteindelijk mega dikke maatjes! Spelen kon ze niet goed maar ze hield enorm van lange en nog langere wandelingen maken én eten en op de bank slapen.
Ze was altijd mega enthousiast naar mensen toe vooral naar mensen die ze goed kende. Haar hele lijf wiebelde dan heen en weer en ze trok haar mond altijd in een soort grote lach, te schattig!
Ze was enorm stoer en mega sterk, we dachten dat ze minstens 12 zou worden (haar maatje Tiësto, een Cane Corso reu werd 12,5), maar helaas ging afgelopen herfst haar conditie steeds verder achteruit en bleek ze een hartprobleem te hebben. We hebben haar nog even op been kunnen houden met medicatie maar toen ze steeds verder achteruitging en ze niet meer haar eigen enthousiaste zelf kon zijn, hebben we op 11 mei met heel veel pijn in het hart moeten besluiten om haar te laten gaan.
Veel te jong, veel te snel (en ook veel te snel nadat we haar Mastino ‘zusje’ Donna op 7-jarige leeftijd plots dood in haar mand vonden) en intens verdrietig maar met een hart vol prachtige herinneringen 💖💖
Heel mooi om haar zo te kunnen vereeuwigen en toch nog bij me te kunnen dragen!
Dus nu al dankbaar!

Hartelijke groetjes, Annemarie

Manoek ♥ Zorro

Zorro was mijn hondje die ik kocht toen ik 11 was. 2ehands (hij was 1,5 jaar) , maar het was liefde op het eerste gezicht. zo mega lief en ook mega eigenwijs 😊. Was een vriend van alle mensen en dacht zelf dat hij minstens de grootte had van een rottweiler. Hij heeft mij zoveel leuke momenten, plezier en liefde gegeven. Mij door moeilijke momenten heen gesleept. En ervoor gezorgd dat ik toch naar buiten ging als ik daar geen zin had.
 
Hij heeft heel veel overwonnen , is vaak ziek geweest en door een tumor in zijn knie heeft hij op zijn 10e een pootamputatie gehad. Maar hij was altijd enthousiast en hij had een mega doorzettingsvermogen zelfs als de artsen dachten dat hij niet meer kon ging hij door en werd hij weer beter.
Maar op een gegeven moment was hij op en hebben we de moeilijke, maar juiste keuze voor hem moeten maken om hem te laten gaan (17,5 jaar). Hij heeft tot de laatste minuten nog genoten van het buiten zijn, naar het veld gaan, strand, bos was het liefste wat hij deed, afgezien van eten 😅. En nam heel bewust afscheid door iedereen langs te lopen en even te knuffelen dat was zo bijzonder.
 
Ik kan niet wachten tot ik de ketting straks heb en hem altijd dicht bij (mijn hart) te kunnen dragen, maar ik snap ook dat het langer duurt en vind het fijn dat je de tijd neemt voor elk stuk❤️.
 

Gr Manoek