Het verhaal achter uw sieraad.

Het verhaal achter uw sieraad

Ik vind het bijzonder om uw verhaal te mogen lezen, dus voel u vrij om uw verdriet en prachtige herinneringen met mij te delen, zodat ik deze voor u kan verwerken in een uniek gedenksieraad.

    💖 𝐄𝐯𝐞𝐫𝐲 𝐩𝐢𝐞𝐜𝐞 𝐨𝐟 𝐣𝐞𝐰𝐞𝐥𝐥𝐞𝐫𝐲 𝐭𝐞𝐥𝐥𝐬 𝐚 𝐬𝐭𝐨𝐫𝐲 💖
 

Mocht u het fijn vinden, kan ik ook uw verhaal, samen met een foto van uw dierbare(n) en uw sieraad, op deze pagina en/of op de sociale media van Dierbaar Dichtbij plaatsen.

U kunt uw verhaal en foto(‘s) mailen naar info@dierbaardichtbij.nl.

 

Liefs Renée

Uw verhaal...

Alexandra ♥ Hooris & Ferrarri

Hi Renée

Hierbij ‘t as van Hooris & Ferrarri.

Hooris is 15 geworden, waarvan de laatste 5 jaar met suikerziekte, waarvoor hij 2x per dag insuline gespoten kreeg. Hij was echt mijn lievelings kater. Hij zat altijd op mijn schoot. Doordat ik op ‘t moment van zijn dood (1ste kerstdag) in scheiding lag heeft hij nooit ‘t bijzondere plekje gekregen die hij verdiende.

Ferrarri is 18 geworden (een echte oude vent) en hij was een mooie kater, dat wist hij zelf al te goed. Hij had van die grote tijgerachtige poten. Hij kon spinnen & snurken als de beste (en luid). Hij was op zichzelf, maar we mochten elkaar graag. Zo trouw als een hond & zo zacht als een teddybeer.

Voor de traanhanger graag de donker oranje hars met as van beide katers, leef je creativiteit maar uit. Voor de 2 pandora kralen; in één Hooris & in de andere Ferrarri zijn as. Ook hierbij vertrouw ik op jouw creativiteit & ervaring.

Bij voorbaat dank, groetjes,

Alexandra

Hooris
Ferrari

Ingrid ♥ Chuento

Samen met mijn kinderen was ik op zaterdag 5 januari 2013 voor de eerste keer bij de Stichting Paardenopvang Achterhoek. Deze stichting vangt voornamelijk paarden op die op wat voor manier mishandeld en/of verwaarloosd zijn. Chuento was één van de paarden die daar stond. Hij sprak mij vanaf het eerste moment dat ik hem zag al heel erg aan. Hij had (toen al) last van melanomen en er zat er ook één bij zijn penis. Er waren twee opties: een operatie of laten inslapen. Voor een operatie had de stichting geen geld, dus toen ik dat hoorde heb ik gezegd dat ik alles op alles zou zetten om geld geregeld te krijgen! De operatie zou immers een kans van 90% van slagen hebben. En ja wel … ik heb het Dierennoodfonds van Stichting Dierenlot bereid gevonden om € 1.000,00 te doneren voor zijn operatie. En onze dierenarts wilde de operatie voor dat bedrag ook wel uitvoeren. Dus zo gezegd, zo gedaan .. Chuento werd geopereerd. Dit is inmiddels zo’n 9 jaar geleden; dankzij mij heeft hij die 9 jaar nog geleefd. Nog geen jaar later werd hij geadopteerd (wat ook best bijzonder was omdat hij zo getraumatiseerd was, dat we dat eigenlijk niet voor mogelijk hielden). Na een kleine 3 jaar kwam hij weer terug bij de stichting, omdat de eigenaren niet meer voor hem konden zorgen. Stiekem was ik blij dat hij weer terug was, want hij was toch wel heel speciaal voor mij. Ik kon bij hem mezelf zijn en hij begreep me; hij voelde als het niet goed met me ging of juist wel.

Helaas kwamen de melanomen terug en best wel heftig. De laatste jaren had hij er een groot melanoom bij zijn anus en verder zaten er over zijn hele lichaam diverse kleinere. Dit zorgde ervoor dat hij regelmatig moeite had met zijn ontlasting kwijtraken en dat hij het regelmatig kapot schuurde en daarna ging ontsteken. In het begin was dit allemaal nog wel te behandelen, maar op den duur werd het zo erg dat we op aanraden van de dierenarts hem toch hebben laten gaan. Dit was een moeilijke keuze omdat hij nog zo helder was in zijn hoofd. Maar lichamelijk zou hij hard achteruit gaan en dat wilde we hem niet aandoen.

Ik heb in die jaren dat ik bij de stichting ben zoveel steun aan Chuento gehad dat ik erbij wilde zijn wanneer hij de regenboog over ging. Zelf had ik dit nog nooit meegemaakt, maar ik wilde er voor hem zijn. Ik vond dat ik dit moest doen; ik kon hem niet alleen laten gaan (inmiddels rollen de tranen weer over mijn wangen). Ik ben de zondag voor de bewuste datum nog bij hem geweest en heb het toen nog lekker verwend (toen was ik nog redelijk relaxed). Op de dag zelf (donderdag 2 juni 2022) had ik vrij genomen van mijn werk en ben ik ‘s  ochtends vroeg naar de stichting gereden. Toen ik daar aan kwam, stonden de paarden al buiten en heb ik vanuit mijn auto zeker 10 minuten naar Chuento zitten kijken alvorens ik verder naar achteren reed en mijn auto parkeerde. Ik ben toen naar Chuento gelopen en heb hem geborsteld en gekroeld. Vervolgens ben ik bij hem (en de andere paarden) in de wei gaan zitten en heb alleen maar naar hem zitten kijken en alle momenten die wij samen hebben gehad kwamen in mijn gedachten voorbij. Ook heb ik nog veel foto’s van hem genomen. Ik ben bijna een uur bij hem in de wei geweest, totdat ik werd ‘weggejaagd’ door één van de andere paarden. Zo van “Je hebt nu lang genoeg afscheid genomen. Nu is het mijn beurt.”

Toen ik later die ochtend bezig was met het bijvullen van de waterbakken, kwam de voorzitter van de stichting (Gerrit) met Chuento en de dierenarts aanlopen. Ik ben gelijk gestopt en na heel even heel gespannen mezelf terug gebracht naar een vorm van rust. Ik moest wel uit mijn hoofd geraken, want anders zou Chuento dat aanvoelen en die spanning overnemen. Het belangrijkste was dat hij in alle rust kon gaan. Hij kreeg eerst een sedatie, waardoor hij heel suf werd en toen de tweede injectie en vlak voordat hij de regenboog overging keek hij mij nog heel doordringend aan. Dat moment vergeet ik nooit meer. Dit was zijn laatste grote ‘dank je wel’. Hij is in alle rust gegaan en ik heb nog een halfuur bij hem gezeten.

Ook heb een flinke pluk van zijn staart afgeknipt. Waarvan jij dus een klein deel krijgt toegestuurd (dit komt z.s.m. per post) en de rest verwerk ik in een 3D-fotolijst. Zijn (door mij gemaakt) naambordje heb ik ook meegekregen. Chuento zit voor altijd in hart en krijgt een speciaal plekje bij mij thuis en om mijn nek.

Bijgaand een aantal foto’s van Chuento

Chuento is trouwens ruim 24 jaar mogen worden en toen hij een jaar of 13 was is hij bij de stichting terecht gekomen.

 

Groetjes,

Ingrid Winkel

Annemarie ♥ Dito

Dit is Dito, ze heeft bij ons 10 jaar mogen worden. We wisten niet precies hoe oud ze was toen we haar kregen, maar ongeveer 1. We waren eigenaar nummer 5, haar chip gewist.
Ze was opgevangen door een asiel voor ‘moeilijke’ honden omdat ze doof was. Ze was niet goed gesocialiseerd dus moeilijk met andere honden maar met onze Tiësto (hij leeft al een poos niet meer) uiteindelijk mega dikke maatjes! Spelen kon ze niet goed maar ze hield enorm van lange en nog langere wandelingen maken én eten en op de bank slapen.
Ze was altijd mega enthousiast naar mensen toe vooral naar mensen die ze goed kende. Haar hele lijf wiebelde dan heen en weer en ze trok haar mond altijd in een soort grote lach, te schattig!
Ze was enorm stoer en mega sterk, we dachten dat ze minstens 12 zou worden (haar maatje Tiësto, een Cane Corso reu werd 12,5), maar helaas ging afgelopen herfst haar conditie steeds verder achteruit en bleek ze een hartprobleem te hebben. We hebben haar nog even op been kunnen houden met medicatie maar toen ze steeds verder achteruitging en ze niet meer haar eigen enthousiaste zelf kon zijn, hebben we op 11 mei met heel veel pijn in het hart moeten besluiten om haar te laten gaan.
Veel te jong, veel te snel (en ook veel te snel nadat we haar Mastino ‘zusje’ Donna op 7-jarige leeftijd plots dood in haar mand vonden) en intens verdrietig maar met een hart vol prachtige herinneringen 💖💖
Heel mooi om haar zo te kunnen vereeuwigen en toch nog bij me te kunnen dragen!
Dus nu al dankbaar!

Hartelijke groetjes, Annemarie

Manoek ♥ Zorro

Zorro was mijn hondje die ik kocht toen ik 11 was. 2ehands (hij was 1,5 jaar) , maar het was liefde op het eerste gezicht. zo mega lief en ook mega eigenwijs 😊. Was een vriend van alle mensen en dacht zelf dat hij minstens de grootte had van een rottweiler. Hij heeft mij zoveel leuke momenten, plezier en liefde gegeven. Mij door moeilijke momenten heen gesleept. En ervoor gezorgd dat ik toch naar buiten ging als ik daar geen zin had.
 
Hij heeft heel veel overwonnen , is vaak ziek geweest en door een tumor in zijn knie heeft hij op zijn 10e een pootamputatie gehad. Maar hij was altijd enthousiast en hij had een mega doorzettingsvermogen zelfs als de artsen dachten dat hij niet meer kon ging hij door en werd hij weer beter.
Maar op een gegeven moment was hij op en hebben we de moeilijke, maar juiste keuze voor hem moeten maken om hem te laten gaan (17,5 jaar). Hij heeft tot de laatste minuten nog genoten van het buiten zijn, naar het veld gaan, strand, bos was het liefste wat hij deed, afgezien van eten 😅. En nam heel bewust afscheid door iedereen langs te lopen en even te knuffelen dat was zo bijzonder.
 
Ik kan niet wachten tot ik de ketting straks heb en hem altijd dicht bij (mijn hart) te kunnen dragen, maar ik snap ook dat het langer duurt en vind het fijn dat je de tijd neemt voor elk stuk❤️.
 

Gr Manoek